Rüsselsheim ရဲ႕ နိဗၺာန္( သို႔) အထီးက်န္ မင္းသမီးေလးရဲ႕ ရဲတိုက္ ° ° ° ° ° °

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ေပါ့.. အလြန္လွပတဲ့ ဥယ်ာဥ္ၾကီး တစ္ခုထဲမွ  ရဲတိုက္ၾကီး တစ္ခု တည္ေဆာက္ထားၿပီး အဲ့ဒီ ရဲတိုက္ထဲ မွာေတာ့ အရမ္းကို ေခ်ာေမာ လွပတဲ့ မင္းသမီးေလးတစ္ဦး ေနထိုင္ခဲ့ဖူး သတဲ့ကြယ္...။

မင္းသမီးေလးက နန္းေတာ္ထဲမွာ မေနပဲ ဘာလို႔ ရဲတုိက္ၾကီး ထဲမွာ ေနရတာလဲ..?

ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနခဲ့ၿပီး သူ ဘာျဖစ္လို႔ ေသဆံုးသြားတာလဲ..?

ဘယ္လို အေၾကာင္းနဲ႔ ထိုရဲတိုက္ၾကီးကေရာ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ ပ်က္စီးသြားခဲ့တာလဲ...?

ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီးက ေခါင္းထဲမွာ အျပည့္ပါ.. သိခ်င္စိတ္ ျပင္းထန္ေနေပမယ့္ သူ႔အေၾကာင္း ေလ့လာဖို႔ အခ်ိန္ မေလာက္ငွခဲ့ျပန္ဘူး..။

သိခ်င္ရင္ ျပတိုက္မွာ သြားဖတ္မွ ရမယ္.. ဒီမွာေတာ့ ဘာမွ ေရးမထားဘူး ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စကားေၾကာင့္ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ရတယ္။

မေက်မနပ္ျဖစ္မိေပမယ့္လဲ ဒီရဲတိုက္ကို ျမင္ရခဲ့တယ္ ဆိုတာနဲ႔ ပဲ ေျဖသိမ့္လိုက္ေတာ့တယ္..။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ပန္းျခံတစ္ခု အျဖစ္ လူေတြ အပန္းေျဖ သြားလာ ေနၾကပါတယ္..။

သိပ္ၾကီးမၾကီးေပမယ့္ သိပ္လဲ မေသးတဲ့ ပန္းျခံေလး တစ္ခုပါ..။

အရင္ကေတာ့ မင္းသမီးေလး ေနခဲ့တဲ့ ဥယ်ာဥ္ေလးေပါ့ေနာ္..။

Rüsselsheim  ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ေလးက Frankfurt  ကေန အနည္းငယ္ေက်ာ္သြားရတဲ့ ျမိဳ႕ေလးတစ္ခုပါ။

Frankfurt air port  ကေန သံုးမွတ္တိုင္ေလာက္ ရထားစီးၿပီး သြားရင္ေရာက္ပါတယ္..။

အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း( ထိုင္းမေလး ) နဲ႔ သူ႔မိသားစု ေနတဲ့ ထိုျမိဳ႕ေလးကို မေရာက္တာ ၾကာတာနဲ႔ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ညေနပိုင္းမွာ ကန္ေဘာင္ဘက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္းက တဆင့္ ထိုဥယ်ာဥ္ေလးကို ေရာက္ရွိခဲ့တာပါ။ အရင္က တစ္ခါမွ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပဲ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အဲ့ဒီ ဥယ်ာဥ္က ရဲတိုက္ၾကီး တည္ရွိေနရာ Rüsselsheim Verna ဥယ်ာဥ္ပါတဲ့..။

 °*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*

ဥယ်ာဥ္ထဲက ရဲတိုက္ရဲ႕ ေဘးဘက္ျခမ္း

 ေဘးနားက ကန္အေသးေလး

ျမိဳ႕ရဲ႕ ပံုကို ပန္းခ်ီဆြဲထားတာပါ ႏွစ္ေတြ ၾကာလို႔ ဘာမွ မထင္ရွားေတာ့ပါဘူး..

 ဒါက Verna ရဲတိုက္.. ညေနပိုင္းေရာက္သြားတာမို႔ ပိုလို႔ ေတာင္ အထီးက်န္ဆန္ေနတယ္..

 ဒါက Verna ရဲတိုက္..( ဒီတစ္ပံုက အင္တာနက္ က ယူထားတာပါ ေသခ်ာၾကည့္လို႔ရေအာင္)

အေဆာင္ ကူးတဲ့ တံတား..

 ညာဘက္က တံခါးဝ ..တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ ပ်က္ေနၿပီ

 

အေပၚဆံုးက တစ္ခုထဲေသာ ျပတင္း

ဒါက ဥယ်ာဥ္ အလည္နားက ေနနာရီ သြားတဲ့အခ်ိန္က ညေနဆိုေတာ့ ဘာမွမျမင္ရေတာ့ဘူး..

( နာရီတခါ ၾကည့္ဖို႔ အေဝးၾကီး လာရမွာ းp )

 °*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*°*

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာက ေလွ်ာ့မသြားလို႔..အင္တာနက္ထဲေမႊေႏွာက္လိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ Verna Park အေၾကာင္း ေတြ႔လိုက္ရတယ္..။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီဥယ်ာဥ္ေလး ထဲ ဘယ္မင္းသမီးေလး မေနခဲ့ပါဘူး..ေနခဲ့ သေယာင္ေယာင္ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး တည္ေဆာက္ထားခဲ့တဲ့ ပန္းျခံတစ္ခု သက္သက္ပါပဲ..။

ပိုင္ရွင္ကေတာ့ Verna Family ပါ..။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီဥယ်ာဥ္ကို Verna Park လို႔ အမည္တြင္ေစခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္.။ ၁၈၅၀-၁၈၆၅ ခုႏွစ္အထိ တည္ေဆာင္ခဲ့ၿပီး ေတာ့ ၁၉၁၁ မွာ Rüsselheim ျမိဳ႕ကို ျပန္လည္ေရာင္းခ်ခဲ့ၿပီး ၁၉၁၂ မွာေတာ့ လူထု ပန္းျခံအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္..။ အဲ့ဒီပန္းျခံ ရဲ႕ ေက်ာ္ၾကားရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းတစ္ခုကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၄၀ ေက်ာ္ကို မူရင္း တည္ေဆာင္ထားတဲ့ ပံုစံအတိုင္း ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ခဲ့ ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္.။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီလို ပါးစပ္ရာဇင္ဝင္ ပံုျပင္ေတြ ရွိေနခဲ့ ၿပီး ထင္ေရာင္ ထင္မွား ျဖစ္စဖြယ္ စိတ္ကူးယဥ္ ပန္းျခံေလး တစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္..။ သူ႔ကို တနည္းအားျဖင့္ Rüsselsheim ရဲ႕ နိဗၺာန္ လို႔လဲ ေခၚၾကပါေသးတယ္..။

( ပံုေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးက်န္ပါေသးတယ္ အဓိက က  ရဲတိုက္ကိုေျပာခ်င္တာ ဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ပံုေတြပဲ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္..ဗဟုသုတေပါ့ )

အိမ္မက္ေစရာ

၀၈.၀၆.၁၃

အျမင္လဲ လွ၊ ဗိုက္လဲ ဝ မယ့္ ေဟာ့ဒီက ဆူရွီ..

ဆူရွီ ၾကိဳက္ၾကလား ?? ဆူရွီ ဆိုရင္ အသားစိမ္း ၊ အထူးသျဖင့္ ငါးအစိမ္းနဲ႔ လို႔ သိထားၾကတယ္။ ဆူရွီ ကို ၾကိဳက္တယ္ ဒါေပမယ့္ အဲ့လို ငါးအစိမ္းေတြေတာ့ မစားခ်င္ဘူး..။ ဆူရွီ ထမင္းကို ေတာ့ အရမ္းၾကိဳက္တယ္.။ဝယ္စားရင္ အေပၚက ငါး အစိမ္း ေတြ ဖယ္ၿပီး ထမင္းနဲ႔ အရြက္ေတြပဲ ေရြးစားျဖစ္တယ္..ေနာက္ေတာ့ ဆိုွင္ေလးတစ္ဆုိင္ကို သြားေတြ႔တယ္..ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္လဲ ရွိတယ္..သူကိုယ္တိုင္လုပ္တာဆိုေတာ့ စားခ်င္တာေလး ေကာင္းတာေလးေတြ သူက ေျပာျပတက္တယ္.။ ဒါနဲ႔ မၾကာမၾကာ သြားစားျဖစ္တယ္..အျမင္လဲလွၿပီး ငါးအစိမ္းေတြမပါတဲ့ ဆူရွီပါ..။ sauce ကလဲ အရမ္းစားေကာင္းၿပီး စားၿပီးရင္းကို ထပ္စားခ်င္ေနေတာ့တာ..ေလ။ ၾကည့္လိုက္ၾကပါဦးေနာ္..။ ၾကည့္မိလို႔ စားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဂ်ာမနီကို တစ္ခါ တစ္ေခါက္ေလာက္ အေရာက္လာခဲ့ပါ လိုက္ေကၽြးပါ့မယ္လို႔..။  ေအာ္ နဲနဲေလးမို႔ မဝဘူးလို႔ မထင္လိုက္နဲ႔ေနာ္..ထမင္းပါတာမို႔ အစားမၾကီးတဲ့ သူဆိုရင္ေတာ့ တကယ္ပဲ ဗိုက္ၿပည့္ပါတယ္..။

:D

@ - @ ေညာင္ပင္ သရဲ

ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႕နယ္ေလးက ရန္ကုန္ျပည္ကားလမ္း နေဘးမွာေပါ့။  ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေလးရွိတဲ့ေနရာက အဲ့ဒီကားလမ္းေဘးကေန လမ္းသြယ္ေလးကတဆင့္ ဝင္ရတယ္။  လမ္းသြယ္ေလးရဲ႕ ထိပ္က ရပ္ၾကည့္ရင္ေတာင္ လွမ္းၿပီး ျမင္ရႏိုင္တဲ့ ေနရာမွာ ရွိတဲ့ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေလးစီကို ေရာက္ဖို႔ ၂ မိနစ္ ၃ မိနစ္သာ လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။  သိပ္မေဝး ဘူးေပါ့။  ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေရွ႕ မေရာက္တေရာက္ေနရာမွာ လမ္းခြဲေလး ၂ ခု ထပ္ရွိတယ္။  ဘယ္ဘက္ နဲ႔ ညာဘက္ မွာေပါ့။  ဒီလိုဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အိမ္က လည္းဦးတိုက္ ေလွဦးတိုက္ ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ရွိေနသလိုေပါ့။ ခရစ္ယာန္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုက ဒါမ်ိဳး ကို သိပ္ၾကီး ထူးထူး ျခားျခား ဆိုးဝါးတယ္လို႔ေတာ့ မျမင္မိပါဘူး။  ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ အတူၾကီးျပင္းလာတဲ့ အေဖကေတာ့ အကာအကြယ္အျဖစ္ မွန္အေသးေလးတစ္ခ်ပ္ကို အိမ္ေပၚတီကိုရဲ႕ အေပၚဘက္နားမွာ ကပ္ၿပီးရိုက္ထားပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ အိမ္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ ၊  လမ္းသြယ္ေလး ရဲ႕ ညာဘက္မွာေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္း ရွိၿပီး ဘယ္ဘက္ မွာက ေညာင္ပင္အၾကီးၾကီး တပင္ရွိတယ္။  ေညာင္ပင္ရဲ႕ ေဘးဘက္မွာက စက္ဘီးဆိုင္ နဲ႕ သူ႔ေဘးမွာက ကာရာအိုေကဆိုင္။ အဲ့ဒီေညာင္ပင္က ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ၾကီးတဲ့ ေညာင္ပင္ ၿပီးေတာ့ ေညာင္ပင္ တို႔ရဲ႕ သဘာဝအတုိင္း တျခားအပင္ကိုပါ ဝါးျမိဳထားေသးတယ္..။ ၾကည့္လိုက္ရင္ ေၾကာက္စရာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ေကာင္းတဲ့ ေညာင္ပင္က ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ လမ္းထိပ္တည့္တည့္မွာ တည္ရွိေနတာ ကံေကာင္းဖို႔လား ကံဆိုးဖို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။  အဲ့ဒီအျပင္လဲ ဒီေညာင္ပင္ အေၾကာင္း ပါးစပ္ရာဇဝင္ေတြ က လဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိေသးရဲ႕။ လျပည့္ညေတြ ဘာေတြဆို ဘာေကာင္ၾကီးဆင္းလာတယ္ ဘာညာေတြေပါ့။

ကၽြန္မတို႔အိမ္ေရွ႕နား တည့္တည့္မွာေတာ့ ႀတိဂံပံုရွိေနတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ၾကီးပါ။  အေတာ္ေလး က်ယ္ပါတယ္။ လသာတဲ့ ညမ်ိဳးေတြမွာ ကေလးေတြစုၿပီး အဲ့ဒီေနရာမွာေဆာ့ၾက၊ လူၾကီးေတြ စုၿပီး ထုိင္စကားေျပာၾကနဲ႔ ေတာရြာ ဓေလ့ လိုပါပဲ။  သူခိုးၾကီး၊ သူခိုးေလး ညေတြမွာဆိုလဲ ရြာထဲပတ္ေသာင္းက်န္းၿပီး ပါလာတဲ့ စားစရာေတြထိုင္စား၊ မဟုတ္လဲ အဲ့ဒီအိမ္ေရွ႕နားမွာ ၾကက္သားနဲ႕ ဘူးသီး ခ်က္စားၾကတယ္။ ခုခ်ိန္ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ညဘက္အခ်ိန္ၾကီး အိမ္ေရွ႕မွာ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾကတာ ၾကက္သီးထစရာပါ။ ဒါေပမယ့္ အေလ့အထ ျဖစ္ေနလို႔လား အဲ့ဒီအခ်ိန္လူၾကီးေတြလဲ ဘာမွ မေျပာၾကပါဘူး။  တရုတ္ကားေတြ ေခတ္စားတဲ့ အခ်ိန္မို႔ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုထဲက ေမေခ်ာက္ဖုန္ သရဲမ အေၾကာင္းေတာင္ ေျပာၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္စေနာက္ ေနၾကေသးတယ္။  

နယ္ေျမသန္႔လို႔ပဲလား ေတာ့မသိ ကၽြန္မတို႔ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မၾကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ထူးထူး ျခားျခားဆိုတာ ထိတ္လန္႔စရာ၊ မျမင္ရတဲ့ အေႏွာင့္ယွက္မ်ိဳးေပါ့။

တကယ္တမ္းၾကံဳမယ့္ ၾကံဳေတာ့လဲ................

သိပ္ၾကီး အထိတ္တလန္႔မဟုတ္ေပမယ့္ ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ခုခ်ိန္ထိ အူထဲ အသည္းထဲက ယားမိတာအမွန္ပဲ။  ကၽြန္မ ဆယ္တန္းေျဖၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ အေမက ေခါင္းေဆးတဲ့ အေနနဲ႔ စိတ္လက္ ၾကည္သြားေအာင္ ခရီးထြက္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။  ေမာင္ႏွမ ေမြးခ်င္း မရွိတဲ့ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနရင္ ပ်င္းမွာစိုးတာနဲ႕ အိမ္ေဘးက ညီမလို ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ညီမေလး တစ္ေယာက္ကို အေဖာ္အျဖစ္ေခၚေပးပါတယ္။ သြားမယ့္ေနရာက ေခ်ာင္းသာပါ။  အေဖကေတာ့ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တယ္။  ပင္လယ္ျပင္ကို အျမဲ ခရီးထြက္ေနရတဲ့ အေဖက ေခ်ာင္းသာလို ေနရာမ်ိဳးကို ထူးထူးျခားျခား စိတ္ဝင္စားမႈမရွိသလို အိမ္မွာလဲ ေခြးကေလး ေၾကာင္ကေလးေတြကို တျခားသူနဲ႔ မထားခဲ့ခ်င္တာနဲ႔၊ အေမနဲ႔ ကၽြန္မကို ပဲ ခရီးသြားခိုင္းတယ္။ ညီမေလး တစ္ေယာက္အပါအဝင္ဆိုေတာ့ သံုးေယာက္ေပါ့။

ညဘက္ ပစၥည္းေတြ ထုပ္ပိုးၾကတယ္။ မနက္ ေခ်ာင္းသာသြားမယ့္ Mini Bus က ဂိတ္ကေန မနက္ ၆ နာရီထြက္မယ္။  ကၽြန္မတို႔ ျမိဳ႕နယ္ေလးကေန ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲ အထိ လိုင္းကားနဲ႔ဆို ၄၅ မိနစ္ေလာက္စီးရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာအိပ္ၿပီး ေစာေစာ ထၾကမယ္ေပါ့။ ပစၥည္းေတြ ထုပ္ပိုးလို႔ၿပီးသြားေတာ့ ခရီးေတာင္အိတ္ေတြ ေသာ့ခတ္ဖို႔ရာ ေသာ့ကမရွိဘူး ျဖစ္ေရာ။ ေသာ့အေသးေလးေတြ မဝယ္ထားမိတာဘူးေလ။  ဒါေပမယ့္ ကိစၥေတာ့မရွိဘူး လမ္းထိပ္ကဆိုင္ေတြက ညဘက္ ၁၀ နာရီေလာက္ထိ ဖြင့္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႔ ညီမေလးလဲ ေသာ့အဝယ္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဓါတ္မီးတစ္လက္နဲ႔ေပါ့။

ေအာ္ ေျပာရပါဦးမယ္။  အဲ့ဒီ ညီမေလးက သတၱိခဲေလး။ သရဲကားဆို ၾကည့္ခ်င္တာလဲ သူ ၾကည့္ၿပီးၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္မွာကို တစ္ေယာက္ထဲ မသြားရဲေတာ့ဘူး။ သရဲအေၾကာင္းေျပာမယ္ေဟ့ ဆိုလဲ သူ႔ေလာက္နားေထာင္ခ်င္တဲ့ သူမရွိ။ ၿပီးရင္လဲ ရွိသမွ်လူေတြၾကားထဲ အတင္းတိုးၿပီး အလည္တည့္တည့္မွာ ထိုင္ေတာ့တာပဲ။  အဲ့ဒီ သတၱိခဲေလးနဲ႔ ကၽြန္မ ၂ ေယာက္အတူ လမ္းထိပ္ေသာ့ အဝယ္ထြက္လာၾကတယ္။ ည ၉ နာရီေလာက္ေပါ့။

မေၾကာက္ဘူး ထင္လို႔လား !!! ေၾကာက္တာေပါ့ ကၽြန္မတို႔ လမ္းက အဲ့ဒီအခ်ိန္ လမ္းမီးမရွိ။ ရွိရင္လဲ မလာ တာမ်ားတယ္။  ေဘးဘက္မွာေက်ာင္းနဲ႔ ဝပ္ေရွာ့။ အဲ့ဒီေနရာေတြက ညဘက္ဆို လူမရွိေတာ့ဘူးေလ။ ေက်ာင္းဝန္းထဲ ေယာင္လို႔ မ်က္စိေဝ့မၾကည့္မိနဲ႔ စိတ္ထဲ အရိပ္ေတြ ဟိုေျပး ဒီေျပးေနသလုိပဲ။ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြကလဲ ညဘက္ဆို မဲမဲ မဲမဲ နဲ႕ မို႔ ၾကည့္မိတိုင္းလဲ ၾကက္သီးထမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ လမ္းက တိုတိုေလးပါ။  ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ရွည္ေနသလိုပဲ။ ဒါေတာင္ ေန႔တိုင္းသြားေနက်လမ္း။ တခါတေလလဲ ညဘက္ မုန္႔ေတြ ဘာေတြ ထြက္ဝယ္စားေနက်။ 

အဲ့လိုနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာေတာ့ လမ္းထိပ္က ေညာင္ပင္ၾကီးနား ေရာက္လာပါေရာ။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ ညီမေလးက ဘာရယ္မဟုတ္ ဓါတ္မီးနဲ႔ အပင္ အေပၚ အေအာက္ ေလွ်ာက္ထိုးၾကည့္တယ္။ အမေလး ေတာက္တဲ့ ေတြမွ အမ်ားၾကီးရယ္။ ကၽြန္မတို႔ အပင္ ေအာက္နားက ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတာေလ။ အဲ့လို ၾကည့္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ဆိုင္ေရာက္တယ္။ ေသာ့ဝယ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ျပန္လာၾကတယ္။ အျပန္လဲ အဲ့ဒီ ေညာင္ပင္ ျပန္ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတာပဲ။

အဲ့မွာ ဇာတ္လမ္းကစတာ။  ေညာင္ပင္ေအာက္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဒုတ္ ဆုိ ခဲလံုးတစ္လံုး ျပဳတ္က်လာတယ္ ။ အဲ့အခ်ိန္ ညီမေလးက ဘာေျပာလဲ ဆိုရင္ သူထင္တာက အဲ့ဒီအနား ကာရာအိုေကဆိုင္က ဦးေလးၾကီး က လွမ္းစတယ္လို႔ ထင္တာ။ ဒါနဲ႔ပဲ “ ဦးထြန္းလြင္ မစနဲ႔ေနာ္” လို႔ လွမ္းေအာ္တယ္ ဒါေပမယ့္ ဘာသံမွ ထြက္မလာဘူး။  ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ကာရာအိုေကဆိုင္ မေရာင္ခင္ ေညာင္ပင္နဲ႔ ကာရာအိုေကဆိုင္ၾကားမွာ စက္ဘီးဆုိင္ရွိေသးတယ္။ ခုက ညဆိုေတာ့ပိတ္ၿပီ။  ကာရာအိုေကဆိုင္ကလဲ ခုနကပဲ ကၽြန္မတို႔ ဆုိင္ေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်ာက္လာတာ ဘယ္သူဆို ဘယ္သူမွ မရွိ။ ကၽြန္မက ဒါကို သတိထားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ စိတ္က နဲနဲ တိုသြားတာက ခဲလံုးက ေခါင္းနားကို ကပ္ၿပီးက်တာကို ဒါနဲ႔ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ေပါက္ေပါက္ရွိတာနဲ႔ “ ဒီမွာ ဦးထြန္းလြင္ေသာ ဘာေသာနားမလည္ဘူး စရင္ လဲ ၾကည့္စ ခဲ လံုး ေခါင္းေပၚက်လို႔ကေတာ့ မလြယ္ဘူးေနာ္ “  ဆိုၿပီး လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္။

အမေလး အဲ့ဒါမွ ပိုဆိုးတာ ဘာျဖစ္လဲ သိလား ? က်လာလိုက္တဲ့ ခဲလံုးေတြမ်ား၊ ခဲလံုးဆိုတာထက္ ခဲ့ျပားလို႔ ေျပာရင္ပိုမွန္မယ္ အလံုးေတြ အဟုတ္ဖူး အုတ္နံရံ အခ်ပ္လို အျပား ေသးေသး ေလးေတြ ဘုရားစူး ရုတ္တရက္ၾကီး ဆယ္ခုေလာက္ျပိဳင္ၿပီး အပင္ေပၚက က်လာတာ။ ဘယ္ေျပာေကာင္မလဲ သတၱိခဲေလးက အမေလး သရဲ ဆိုၿပီးေအာ္ေျပးေတာ့တာ၊ ကၽြန္မက ေျပးမယ္ထင္လား မေျပးဘူး အဲ့ဒီ အပင္နားမွာ ေၾကာင္ၿပီးရပ္ေနတာပါဆို။ ေအာ္ ဘယ္လိုျဖစ္မွန္းမသိဘူး။ စိတ္ထဲ မွာ ေၾကာက္တယ္ ဒါေပမယ့္ မေျပးျဖစ္ဘူး ဘာလို႔လဲ ဆိုတာ မသိဘူး။  ဒါေပမယ့္ အေရွ႕ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေရာက္ေနတဲ့ ညီမေလးကို လွမ္းေအာ္ဖို႔ေတာ့ သတိရတယ္ ဓါတ္မီးကသူ႔စီ မွာကိုး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ဘယ္လို လွမ္းေအာ္ေခၚလိုက္လဲ ေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး ညီမေလးက ရပ္ၿပီးေစာင့္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ဓါတ္မီးကို အေရွ႕ဘက္ထုိးၾကည့္လိုက္၊ အေနာက္ဘက္ထိုးၾကည့္လိုက္နဲ႔ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဲ့ဒီလွမ္း အရွည္ၾကီး ေလွ်ာက္ခဲ့ရသလိုပဲ။ ဟူး ေမာလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ လူၾကီးေတြကို ေျပာျပတယ္ ။ သရဲေျခာက္ခံရတယ္လို႔။ ဘယ္ယံုမွာလဲ ကေလးစကားကိုး ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ၾကံဳေတြ႕ခဲရတာက ျဖစ္ရပ္မွန္ေလ။ ဒါကို ႏွစ္ေယာက္လံုး ခုခ်ိန္ထိမေမ့ဘူး။ 

ခုေတာ့လဲ  အဲ့ဒီေညာင္ပင္ ၾကီး မရွိေတာ့ပါဘူး။ နာဂစ္ေနာက္ကို ပါသြားေလရဲ႕ ။ ကၽြန္မတို႕ကို ခဲနဲ႔ ပစ္ခဲ့တဲ့ အပင္ေပၚက ဆရာသမားလဲ ခုခ်ိန္ဆို ေနရာသစ္မွာ ေပ်ာ္ေနေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္။  းD

အိမ္မက္ေစရာ
၁၁.၀၃.၁၃

Frankfurt, Germany က ရထား ဆႏၵျပမႈ

Warnstreiks in Frankfurt

20.03.12

U-Bahnen, Straßenbahnen und Busse fahren nicht - S-Bahnen verkehren planmäßig - Von Mittwoch an fahren alle Linien voraussichtlich wieder ..

ဒီေန႔ frankfurt( Germany ) ျမိဳ႕မွာ ရထားေတြ ဆႏၵျပၾကတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေက်ာ္ကလဲ တစ္ခါ ျပတယ္။ အဓိက ကေတာ့ လစာ ေၾကာင့္ေပါ့ေနာ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ အေခါက္က ေတာ့ ဆႏၵျပမယ္ ဆိုတာ ၾကိဳတင္ ေၾကျငာတယ္။ ေနရာတုိင္းမွာ information ေပးတယ္။ ဘူတာရံုေတြမွာလဲ information ေတြ အျပည့္ေပးထားေတာ့ အားလံုးၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္လို႔ ရတာေပါ့။

အဲ့ဒီေန႔ က အိမ္မက္ အလုပ္ကို Taxi နဲ႔ သြားရတယ္။ ၂၅ ယူရို ကုန္သြားတယ္။ စိတ္တိုလိုက္တဲ့ ျဖစ္ျခင္း ရယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြ က နားရက္လဲ တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အိမ္မက္နဲ႔ အတူတူ သြားမယ္ Taxi ဖိုး တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ေပးမယ္ ဆိုလို႔ အင္း လုပ္လိုက္တာ။ ၿပီးေတာ့ သူက နားရက္လဲ လို႔ ရသြားတယ္။ အိမ္မက္ လဲခ်င္ေတာ့ မရေတာ့ဘူး လူက မ်ားေနၿပီ၊ ဒါနဲ႔ ပဲ Taxi နဲ႔ သြားရတယ္။ အျပန္က်ေတာ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ကားနဲ႔ ျပန္လာတယ္။

ကဲ ခု ဒီတစ္ခါ ျဖစ္ျပန္ေပါ့။ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ၾကိဳမသိၾကဘူး။ တစ္ေခါက္ျဖစ္ၿပီးၿပီ ဆိုေတာ့ ထပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး ထင္တာ၊ ထံုးစံ မရွိဘူးေလ။ တစ္ျမိဳ႕ထဲ မွာ ႏွစ္ၾကိမ္ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အားလံုး စိတ္ေအးလက္ေအး ေနေနတာ၊ မေန႔ ကမွာ အေမ ဖုန္းဆက္လို႔ သိရတာ၊ သိသိခ်င္း အင္တာနက္မွာ ရွာၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္တယ္။ အင္း ဒီတစ္ခါေတာ့ Taxi နဲ႔ မသြားႏိုင္ဘူး ။

အေမ က ညက အိမ္မက္ဆီမွာ လာအိပ္တယ္။ အိမ္မက္အိမ္က ေန သူ႔အလုပ္ကို သြားဖို႔ ရထားတစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ Sbahn လို႔ေခၚတယ္။ ဒီေကာင္က ေတာ့ ထြက္တယ္။ အခ်ိန္ပဲ နဲနဲ အေျပာင္းအလဲ ရွိတယ္။ အိမ္မက္ရဲ႕ အလုပ္ကို သြားရတာ ၾကေတာ့ Ubahn ၊ ဒီေကာင္က ဒီေန႔ တစ္ေန႔လံုးမထြက္ဘူး။

ဒါနဲ႔ အိမ္မက္လဲ သူငယ္ခ်င္းဆီဖုန္းဆက္ ေတာ့ သူက မနက္ အတူတူသြားမယ္ ေျပာျပန္ေရာ၊ ေနာက္ေတာ့ အဆင္မေျပဘူး ဘတ္စ္ကားလဲ မရွိေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေယာကၡမ က ကားနဲ႔ လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေျပာတယ္။ သူနဲ႔ အိမ္မက္က ေနတာေဝးတယ္ေလ လမ္းမွာ ေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းထားတာ ခုေတာ့အဆင္မေျပဘူး။ အိုေက လို႔ ငါ အလုပ္ကိုပဲ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေျပာ လိုက္တယ္။

အလုပ္ကို ဆက္ေတာ့လဲ မရဘူး။ ရံုးခန္းေတြက မ်ားက မ်ား။ အိမ္မက္တို႔ ဘက္ကို ကိုင္ထားတဲ့ Chef ဆီေခၚတယ္ ဘယ္လို႔မရဘူး။ ရံုးခန္းထဲမွာ ရွိပံုမရဘူး ၊ ဒါနဲ႔ ပဲ သူငယ္ခ်င္းဆီျပန္ဆက္ ကဒ္နံပါတ္ေပးၿပီးေတာ့ နင္အလုပ္ေရာက္ရင္ေျပာေပးပါ ၊ ငါ့ကို နားရက္လဲ ေပးရင္ေပး မဟုတ္ရင္ holiday စာရင္းထဲ ထည့္ေပး ဆိုၿပီး။သူကလဲ အိုေက လုပ္ေပးမယ္ ေပါ့။

အခ်ဳပ္ကေတာ့ အိမ္မက္တို႔ ဒီေန႔ အိမ္မွာ ငုတ္တုတ္။

နားရက္က ၾကာသာပေတး ၊ ၾကည့္ရတာ ၾကာသာပေတး အလုပ္ကို အစား ျပန္ဆင္း ေပးရမယ္ေတာ့ ထင္တယ္။ ဒါက ၿပီးမွာ သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းဆက္ေမးၾကည့္ ရမွာ။

ခုလို မ်ိဳးၾကီး အလုပ္ပ်က္ရတာ စိတ္ထဲ မွာ မတင္မက်နဲ႔။

ဒါေပမယ့္ တက္ႏိုင္ဘူးကြယ္။

ရထားေတြ ဘတ္စ္ကားေတြကေတာ့ သူတို႔ ေတာင္းဆိုထားတာ မရရင္ ဒီထက္ပိုၿပီး ဆႏၵျပမယ္ေပါ့။သူတို႔ မထြက္ရင္ အားလံုးက ဒုကၡေရာက္ကုန္တာ ၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးက သိပ္အဓိက က်တာကိုး။ အင္း သူတို႔ကို လစာတိုးေပး ျပန္ေတာ့လဲ အိမ္မက္တို႔လို ျပည္သူေတြက ရထားခ ကားခေတြ တိုးေပးရျပန္ေရာ။ အဲ့ဒါကိုမွ မေက်နပ္ရင္ အလုပ္သမား ျပည္သူေတြက တစ္ခါ ျပန္ ဆႏၵ ျပ ။ ဒါနဲ႔ပဲ ဂ်ာေအး ကို သူ႔အေမရိုက္ မုန္႔လံုး စကၠဴကပ္ေနေတာ့တာ။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံ တစ္ခုထဲ ကုန္ေစ်းႏႈန္းျပႆနာ ရွိတယ္ မထင္ၾကနဲ႔။ တျခားႏိုင္ငံေတြလဲ အတူတူပဲ။

ဟိုဟာ ျဖစ္လိုက္ ဒီဟာျဖစ္လိုက္နဲ႔။ ေန ေနရတဲ့သူေတြက တစ္ခါတစ္ခါ ဆို ဆက္ပဲ ေနရမလို ျပန္ပဲ ေျပးရမလိုနဲ႕..။

ေၾသာ္ ဘဝ ဘဝ......။

အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္ ..

ခုခ်ိန္ထိ ဘာမွ မေသခ်ာ ႏိုင္ေသးတဲ့ ဘဝပါလားလို႔.. .........။

အိမ္မက္ေစရာ

၂၀.၀၃.၁၂

ရႈပ္ေနတာပါပဲ..........

သတင္းရထားလို႔

ဖရန္႔ဖြတ္( Frankfurt) မွာ ခုတေလာ လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္နဲ႔ ဘာျဖစ္ေနမွန္းကို မသိတာပါ..ဟို ေနရာမွာ လဲ လံုျခံဳေရး ဒီေနရာမွာ လဲ ရဲကားနဲ႔ မ်က္စိကို ေနာက္ေနတာပါပဲ...
ေဟာ ၿပီးခဲ့တဲ႔ အပတ္ကလဲ အိမ္ျပန္လာတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ့ အလုပ္က ညေနပိုင္းဆိုရင္ ၁၀ နာရီ ၄၀ မွာ အလုပ္ဆင္းျဖစ္တယ္... u bahn နဲ႔ အျမဲျပန္တယ္ ၿပီးေတာ့ ဘတ္စ္ကား တစ္မွတ္တိုင္ ျပန္စီးရတယ္ အိမ္ေရာက္တဲ႔ အထိ..ေသာၾကာေန႔ ေလာက္ကထင္တယ္ အလုပ္က အျပန္လမ္းမွာ ေကာင္းကင္က ဖုန္းဆက္လာတယ္ေလ ဘူတာရံုမွာ အေပါက္ေတြ ပိတ္ထားတယ္ တဲ႔..ဟဲ့ ပလုတ္တုတ္ ငါ့ႏွယ္ ဘယ္က ျပန္ထြက္ရပါ့.. သူက ဆက္ေျပာေသးတယ္ ေကြ႔ပတ္ၿပီးတက္ရတဲ့ ဓါတ္ေလွကားက တက္လာခဲ့ တဲ့.. ဘူတာရံုၾကီးမွာ ထြက္ေပါက္ေတြ အမ်ားၾကီးရယ္ပါ..ကိုယ္တိုင္ က ဒီကားမွတ္တိုင္နဲ႔ ဒီထြက္ေပါက္ကို ထြက္ေနက် တျခားအေပါက္ဆို ျပန္ျပန္ရွာေနရတယ္..အဲ အဲ့ဒါနဲ႔ ဘူတာရံုႀကီးေရာက္ေတာ့ ဟုတ္ပါ့ွဗ်ာ ထြက္ေနက် ေလွကားေပါက္ကို အနီတားၿပီးလံုုျခံဳေရးေတြနဲ႔ ပိတ္ထားတယ္... အခ်ိန္က ၁၁ နာရီ ရွိေနၿပီ ဒါမ်ိဳးဆို အလိုလိုေနရင္းကို ရင္က တုန္တာ ..လူေတြအမ်ားႀကီးရွိရက္နဲ႔ သတၱိေကာင္းလိုက္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္ ေတာ္ေသးတာက အတူတူျပန္တဲ႔ အန္တီတစ္ေယာက္ပါလာလို႔ ထိုင္းအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ပါ ..ငါတို႔ထြက္ေနက်ေနရာပိတ္ထားတယ္ လို႔ ေျပာေတာ့ လာလာ ဆိုၿပီး လက္ကေလးကိုင္ၿပီး ေခၚသြားတယ္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာက သနားစရာျဖစ္ေနလားမသိပါဘူး... အဲ့ဒါနဲ႔ တစ္ခါမွ မတက္ဖူးတဲ႔ အေနာက္ဆံုးေလွကားကေန အေပၚကိုတက္ အေပၚဆိုေပမယ့္ အေပၚဆံုးမဟုတ္ေသးပါ ေျမေအာက္ကေနအေပၚနား market တို႔ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ႔ေနရာ အာရွဆိုင္ေတြ ရွိတဲ႔ေနရာကို ေရာက္တာပါ..အဲ့ဒီမွာ လဲ မီးေတြအကုန္ပိတ္လို႔ ေမွာင္ေနတာ လူေတြလဲ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး ဒါနဲ႔ ဆက္ၿပီး တက္ပါတယ္..ထြက္ေပါက္ေလွကားကို ေရာက္ပါၿပီ လံုျခံဳေရးရဲေတြလဲရွိပါတယ္ ဘာျဖစ္တာလဲလို႔ သူတို႔ကိုေမးၾကည့္ေတာ့.. ....................ဗံုးေဖာက္ခြဲမႈသတင္း ရထားလို႔ပါတဲ႔.................ေကာင္းေရာ
ဒီဗံုးေၾကာင့္ ခဏ ခဏ ဒါမ်ိဳးျဖစ္တယ္ တကယ္စိတ္ေလတယ္...အဲ့ဒါနဲ႔ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ကို အေျပးတပိုင္း သြားရေတာ့တာ ေတာ္ၾကာေနာက္က်ရင္ ေနာက္တစ္စီးထက္ေစာင့္ရမွာ..... ဟူး


တေစ့တေစာင္း ေသာ့အေၾကာင္း

ဒီေန႔မနက္ ဧည့္သည္ရွိပါသည္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး ဂ်ာမနီေရာက္ေနလို႔ အိမ္ကို အလည္ဖိတ္ျဖစ္သည္ ေျခေလေခ်ာင္းသားမစားတဲ႔ သူ႔အတြက္ ၾကက္သားခ်က္သည္ ေျခေျခာက္ေခ်ာင္းသားမစားတဲ႔ ကိုယ့္အတြက္ ဝက္သားခ်က္သည္.. ဟဲဟဲ
စားက် ေသာက္က် ၿပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္ၾကသည္.. ထံုးစံအတိုင္း Main ျဖစ္ေဘးပါ.. အိမ္နဲ႔ မေဝးေတာ့ ထစ္ကနဲဆို မ.ထ.သ အဲ ေရာင္လို႔ ျမစ္ကမ္းေဘးေရာက္ျဖစ္သည္ အဲလိုနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဘာညာေပါ့ ျမစ္ကို ျဖတ္ထားတဲ႔ တံတားေပၚေလွ်ာက္ေတာ့ ဘာေတြ႔လဲဆိုရင္ ေသာ့ေတြ ေတြ႔ပါတယ္ ဘယ္ကလာလဲ ေတာ့ မသိပါ အမွတ္တရခ်ိတ္ထားပံု ရပါသည္ ဒါေပမယ့္ ဒီေသာ့ေတြ ဘယ္သူက အေလးခံၿပီး သယ္လာမည္နည္း...??????????????????
မသိပါ ေအာက္ပါပံုမ်ားမွသာ ၾကည့္ၾကည့္ၾကပါ ဟိုအရင္ မရွိပါ.. ေရာက္လာတာ ၄ ၅ လ ေလာက္သာ ရွိဦးမည္ထင္သည္.....

ု

ယာဥ္တိုက္မႈ

အလုပ္အသြား အျပန္လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ယာဥ္တိုက္မႈပါ..ကိုယ္စီးတဲ႔ ရထားမဟုတ္လို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႔ သက္ျပင္းခ်မိတယ္....

အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ေရာက္လို႔ ရထားစီးဖို႔သြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ရထားမလာဘူးတဲ႔..လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဟာ္လီေကာ္ပတာ တစ္စီးေတြ႔တယ္ ပထမေတာ့ အေပ်ာ္စီးထင္ေနတာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ေနာက္ေတာ့ အေရးေပၚအတြက္ျဖစ္ေနတယ္..ရထားမလာေတာ့ တစ္မွတ္တိုင္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္..ယာဥ္တိုင္မႈ ျဖစ္တဲ့ အျခမ္းကို ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္္ခြင့္ မေပးဘူး..ဒါနဲ႔ တစ္ဖက္က ေလွ်က္ၿပီး ဓါတ္ပံုပါ ရိုက္ထားလိုက္တယ္..အေရးေပၚကားေတြေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရလဲေတာ့မသိဘူး...အားလံုုးကို အေရးေပၚ ပို႔လိုက္လို႔ ...ဒီႏိုင္ငံရဲ႕႔ အေရးေပၚ ဖုန္းနံပါတ္က ၁၁၂..အေရာင္က လိေမၼာ္ေရာင္သံုးတယ္ ျမင္သာေအာင္လို႔ထင္တယ္...
တိုက္တာက U bahn (ရထား) နဲ႔ L K W ( ကုန္တင္ယာဥ္)...
L K W ကမွားတယ္လို႔ ထင္မိတာပဲ ..ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ျဖစ္တာ က U bahn လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာေလ..
တကယ္ဆို L K W က ညာဘက္ ယာဥ္ေက်ာ မွာ ရွိရမွာ ခုက ..ဘယ္ဘက္ ယာဥ္ေက်ာကို ေက်ာ္ၿပီး U bahn လမ္းေၾကာင္းေပၚထိ ေရာက္သြားတာ ..ေတာ္ေတာ္ ဆိုးပါတယ္...ယာဥ္ေမာင္း ႏွစ္ေယာက္လံုး အတြက္ေတာ့ မေတြးရဲစရာပါပဲ....အရွိန္က ျပင္းလြန္းေတာ့ ေနာက္မွာ စီးတဲ႔ သူေတြ အနဲနဲ႔ အမ်ားေတာ့ ထိခိုက္မႈရွိမွာ ပါပဲ...

ေအာ္..... ကိုယ္တိုင္သာ အဲ႔ဒီ ယာဥ္ေပၚပါလဲ ခဲ႔ရင္လို႔...

ဘာညာကြိကြ

စပ္မိစပ္ရာဘာေရးရမလဲ စဥ္းစားေနတာ..ေရးခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီးရယ္ တစ္ပတ္လံုးလဲမအား နားတဲ႔ရက္ေတာင္အခ်ိန္ပိုဆင္းေပးရ အလုပ္မ်ားလိုက္ပံုမ်ား လူကိုေတာ္ေတာ္ေလး အီသြားတယ္..ေတာ္ေသးတာေပါ့မနက္ျဖန္နားလို႔ ဒီေန႔ည စာဖတ္လိုက္စာေရးလိုက္ လုပ္ခြင့္ရလိုက္တယ္..အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ေတာ႔ ဒါေရးမယ္ ဟိုဟာေရးမယ္နဲ႔ စဥ္းစားလိုက္တာ တကယ္ေရးမယ္လဲဆိုေရာ ပ်င္းသြားတယ္..

ရာသီဥတုအေၾကာင္းစဥ္းစားမိတယ္ အေရွ႕က အႏႈတ္ဂဏန္းေလးေပ်ာက္သြားလို႔ ေတာ္ေတာ္ေႏြးလာၿပီလို႔ထင္မိတယ္..အမေလး အလုပ္သြားခါနီးရႈိးအျပည္႔နဲ႕ ဘူတာရံုလဲေရာက္ေရာ အဲ႔မွာ စေတြ႔တာပဲ ေအးလုိက္တာ ေအးလိုက္တာ ေနေရာင္ျခည္က ကေရာ္ကေရာ္လုပ္ေနသလိုပဲ တုိက္လိုက္တဲ႔ေလ မုန္တိုင္းက်မွာလားေအာက္ေမ့ရတယ္ နားရြက္ေတြပါကိုက္ ေခါင္းေတြလဲကိုက္ လည္ပင္းက မာဖလာလဲမပါေတာ႔ ေအး..အီး ငိုခ်င္တယ္..လက္ေတာင္အျပင္မထုတ္ရဲဘူး ဟင္းစိတ္နာတယ္ ဒီရာသီဥတုကို..အဲ႔လိုစဥ္းစားေနတုန္း ေက်ာင္းသူေလးေတြ ေတြ႔လိုက္တယ္ သူတို႔မ်ားမေအးတာလား ဘာလားမသိဘူး..ေအာက္က အသားကပ္ပါးပါးေလးဝတ္ ဂ်ာကင္ကို ရင္ဘတ္ေတာင္ဟထားလိုက္ေသး..သူတို႔ျမင္ေတာ႔ ကိုယ္႔ေက်ာင္းသူဘဝသတိရမိတယ္..ဒါေပမယ္႔ ဒီဥေရာပမွာ ဘာေၾကာင္႔ေက်ာင္းဝတ္စံုမထားတာလဲလို႔ေတြးမိတယ္..တို႔မ်ား ငယ္ငယ္ကဆို အျဖဴ အစိမ္းေလးေတြဝတ္ၿပီးေက်ာင္းသြားၾကတာလို႔ အားလံုးဆင္တူေလးေတြ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ဆိုတာ ၾကည္႔တာနဲ႔ သိၾကတယ္..ဒီမွာေတာ့ အားလံုးခြဲျခားမရ ကိုယ္႔ေရွ႕ကေက်ာင္းသူေလးဆို ေသခ်ာတယ္ ၁၆ ႏွစ္ေအာက္ဆိုတာ ဒါေပမယ္႔ လက္သည္းအမဲေရာင္ရွည္ရွည္နဲ႔ မ်က္လံုးလဲ မဲေနေအာင္ဆြဲထားေသး ခါးမွာလဲ ဘာေတြပါလိမ္႔..ဆံပင္က မ်က္စိေရွ႕ေတာ္ေတာ္ေလးကြယ္ေန( ဟီး စပ္စုေနတာသူမ်ားကို)..ေအာ္သူတို႔ေခတ္နဲ႔ သူတို႔ႏိုင္ငံပဲေလေနာ္ ...

ဒါနဲ႕ရထားေရာက္လာေတာ႔ ရထားေပၚတက္ ...ဟဲ႔ ဘာျဖစ္တာလဲ......“ရဲကိုေခၚျမန္ျမန္ေခၚေလ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ျမန္ျမန္” အဲ႔လိုေအာ္သံ အက်ယ္ႀကီးၾကားလို္က္တာ လန္႔သြားတာပဲ ..ေသခ်ာၾကည္႔မိမွ စိတ္သိပ္မႏွံ႔တဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ဝတ္ထားတာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေလး ရုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ဘယ္လိုမွ မထင္ရ အင္း ဒါမ်ိဳးဒီႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီးေတြ႕ရတယ္..

မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ႔ ဆင္း ေျမေအာက္ရထား(u bahn)စီးဖို႔ဆင္း...ဘာေတြ႔လဲဆိုေတာ႔ ဓါတ္ေလွကားပ်က္ေနတယ္...ဘာမွန္းမသိ ဒီေနရာမွာ ခဏ ခဏပ်က္တာေတြ႔ရတယ္..လူအသြားအလားမ်ားတဲ႔ေနရာကို ပ်က္ရင္လဲ တစ္ရက္မက..အသက္ႀကီးတဲ႔သူေတြအတြက္ဒုကၡ ၿပီး မသန္မစြမ္းသူေတြ ကေလးတြန္းလွဲနဲ႔ ကေလးမိခင္ေတြ အကုန္ ဒုကၡေရာက္ၾကတာ ..

ကဲ u bahn လာေတာ႔တက္ အလုပ္သြားရမယ္ေလ....

မလုပ္ခ်င္လဲမရဘူး ဟြန္႔ စိတ္ညစ္တယ္ ...အလုပ္မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ႔ဆင္း..ေဟာေန႔တိုင္းျမင္ရတဲ႔ မ်က္ႏွာေတြ..တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ျပံဳးျပ ဖိလစ္ပိုင္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ႏႈတ္ဆက္တယ္

“ မဂၤလာပါ” တဲ႔..ေဟာ ေနာက္တစ္ေယာက္ သူကတူရကီေကာင္ေလး “ျမန္ျမန္”ဆိုပဲ..

သူတို႔လဲ ျမန္မာစကားေတာ္ေတာ္ေလး ရင္းႏွီးေနလို႔..

႔ကိုယ္လဲ သူတို႔ကို ျပန္ႏႈတ္ဆက္ရင္းေျပာလိုက္တယ္..“ ျဖည္းျဖည္းေပါ႔” လို႔......